Το Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έβαλε τέλος στην πολυετή διαμάχη γύρω από το όνομα «Venere», επιβεβαιώνοντας ότι δεν μπορεί να αποτελέσει εμπορικό σήμα για ρύζι. Η υπόθεση ανέδειξε για ακόμη μία φορά μια θεμελιώδη αρχή της νομοθεσίας: ένας όρος που περιγράφει ποικιλία φυτικού είδους δεν διαθέτει διακριτικό χαρακτήρα και δεν μπορεί να μονοπωληθεί από μία μόνο επιχείρηση.
Η ποικιλία «Venere» — ένα αρωματικό μαύρο ρύζι που δημιουργήθηκε στην Ιταλία το 1997 — είναι καταχωρημένη σε κοινοτικό επίπεδο ως προστατευόμενη ποικιλία ήδη από το 1999. Παρά ταύτα, η εταιρεία Sapise επιχείρησε να κατοχυρώσει το όνομα ως εμπορικό σήμα, παραχωρώντας μάλιστα το 2021 αποκλειστική άδεια εκμετάλλευσης στη Riso Scotti. Η Riso Gallo αντέδρασε άμεσα, υποστηρίζοντας ότι το «Venere» δεν είναι φανταστική ονομασία, αλλά η επίσημη ονομασία της ποικιλίας και ως τέτοια δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά σε συγκεκριμένο παραγωγό ή διανομέα.
Το EUIPO αρχικά ακύρωσε την καταχώριση, κρίνοντας ότι ο όρος χρησιμοποιείται ευρέως στην αγορά ως ένδειξη συγκεκριμένου τύπου μαύρου ρυζιού και όχι ως διακριτικό σημείο προέλευσης. Μετά την επιβεβαίωση της απόφασης από το Πρώτο Συμβούλιο Εφέσεων του Οργανισμού το 2024, η Sapise προσέφυγε στο Γενικό Δικαστήριο της ΕΕ. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2025 το Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή, επικυρώνοντας ότι ο όρος, ως ονομασία ποικιλίας, είναι εγγενώς περιγραφικός και άρα ακατάλληλος για εμπορική σήμανση.
Με την απόφαση αυτή, η ΕΕ ξεκαθαρίζει για ακόμη μία φορά ότι η προστασία των ποικιλιών και η προστασία των εμπορικών σημάτων ακολουθούν διαφορετική λογική: το πρώτο αφορά το είδος, το δεύτερο αφορά την εμπορική προέλευση. Όταν ένας όρος έχει καθιερωθεί στην αγορά ως ονομασία ποικιλίας, δεν μπορεί να μετατραπεί σε αποκλειστικό περιουσιακό δικαίωμα μέσω κατοχύρωσης σήματος.
